ਕਾਇਨਾਤੀ ਤਲਿੱਸਮ ਦੇ ਅੰਗ ਸੰਗ ਚੰਦਰਖਾਨੀ ਪਾਸ ਦੀ ਟ੍ਰੈਕਿੰਗ

ਯੂਥ ਹੋਸਟਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਆਫ ਇੰਡੀਆ ਦੇ ਕੌਮੀਂ ਕੈਂਪ ਅਤੇ ਟਰੈਕਿੰਗ ਅਧੀਨ ਪਿਛਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਹੰਪਤਾ ਸਰਕੂਲਰ ਟਰੈਕਿੰਗ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਦਾ ਪਿਛਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਹਿੱਸਾ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਰਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਭੀੜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਕਿਸੇ ਪਹਾੜੀ ਸੈਰਗਾਹ ਤੇ ਹੋਟਲ 'ਚ ਬੰਦ ਰਹਿਣ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੱਦ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ । ਸੋ ਜੂਨ ਦੇ ਸ਼ਰੂਆਤੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹੀਰਾ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਵਾਈ ਬੁਕਿੰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਦਰਖਾਨੀ ਪਾਸ ( ਦੱਰਾ ) ਟਰੈਕਿੰਗ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਣ ਲਈ ਚਾਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ । ਮਨਾਲੀ ਤੋਂ ਦਸ ਕੁ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਮੀਲ ਨਾਮੀਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਬੇਸ ਕੈਂਪ (ਉਚਾਈ 4100 ਫੁੱਟ ) ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਸ਼ਾਮੀਂ ਜਾ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿੱਤੀ । ਇੱਥੇ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਜਰੂਰੀ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਟਰੈਕਿੰਗ ਬੇਸ ਕੈਂਪ 'ਚ ਰਜਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਕਰਵਾਉਣ ਮੌਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਰਵਾਈ ਬੁਕਿੰਗ ਦੀ ਰਸੀਦ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਕਾਰਡ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਮੈਡੀਕਲ ਫਿੱਟਨੈੱਸ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਟਰੈਕਿੰਗ ਲਈ ਸੁਝਾਇਆ ਸਮਾਨ ਹੋਣਾ ਬੇਹੱਦ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਬੇਸ ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਪਹਾੜੀ ਸੈਲਾਨੀ ਸਥਾਨ ਮਨਾਲੀ ਨੇੜੇ ਨਾ ਹੋ ਕੇ ਕਿਦੇ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚਲੇ ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਈਏ । ਸੈਂਕੜੇ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਟਰੈਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਦੋ ਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਂ । ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤੀ । ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹਰ ਸਾਲ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਪਹਾੜੀ ਸੈਰਗਾਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਅਸਲ ਨਜ਼ਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਬਹੁਤੇ ਖੱਜਲਖੁਆਰ ਹੀ ਹੋ ਮੁੜਦੇ ਹਾਂ । ਬੇਸ ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਟੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਥਾਂ ਸਲੀਪਿੰਗ ਬੈਗ ਸੀ ਜੋ ਕਿ ਕੈਂਪ ਦੇ ਸਟੋਰ ਟੋਂ ਹੀ ਹਰ ਇੱਕ ਟਰੈਕਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ । ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਟਰੈਕਿੰਗ ਪਿੱਠੂ ਬੈਗ (ਰੱਕਸੈਕ) ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਕੈਂਪ ਦੌਰਾਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਬਿਲਕੁਲ ਮਨਾਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਅਵੱਗਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਬਾਹਰ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਰਾਤ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਵਾਦਿਸ਼ਟ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਿਆ ਗਿਆ । ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਦਿਨ ਟਰੈਕਿੰਗ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਸਾਰਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਨੁਕੂਲਣ ਅਤੇ ਟਰੈਕਿੰਗ ਦੇ ਮੁਢਲੇ ਸੰਕਲਪਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਣਾ ਸੀ । ਟਰੈਕਿੰਗ ਲਈ 60 -60 ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ ਜੋ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਸੀ । ਸਾਡੇ ਗਰੁੱਪ ਦਾ ਨੰਬਰ 34 ਸੀ । ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਸਹੀ ਛੇ ਵਜੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰੀਰ ਗਰਮਾਉਣ ਲਈ ਕਸਰਤ ਨੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਚੁਸਤੀ ਭਰ ਦਿੱਤੀ । ਸਵੇਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਡੇ ਗਰੁੱਪ ਨੂੰ ਦਸ ਬਾਰਾਂ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਅਨੂਕੁਲਣ ਲਈ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਫੁਲਕੀ ਟ੍ਰੈਕਿੰਗ ਕਰਵਾਈ ਗਈ । ਇਸ ਟ੍ਰੈਕਿੰਗ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਅਰਾਮ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਮਹਾਂਰਾਸ਼ਟਰ ਤੋਂ ਆਏ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ੀਰਸ਼ ਜੈਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਟੀਮ ਲੀਡਰ ਚੁਣਿਆਂ । ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕੈਂਪ ਫਾਇਰ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਜੋ ਕਿ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ , ਵਿੱਚ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਟ੍ਰੈਕਿੰਗ ਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਗਰੁੱਪ ਚੋਟੀ ਸਰ ਕਰਕੇ ਆਏ ਗਰੁੱਪ ਲਈ ਰੰਗਾਰੰਗ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਦਾ ਅਨੰਦ ਉਸ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਕੇ ਮਾਣਿਆਂ । ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਸਾਨੂੰ ਪਹਾੜੀ ਨੂੰ ਰੱਸਿਆਂ ਸਹਾਰੇ ਪਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਤਰਨ ਦੀ ਟਰੇਨਿੰਗ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਦੁਪਹਿਰ ਕੈਂਪ ਲੀਡਰ ਵੱਲੋਂ ਸਮੁੱਚੇ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਤੇ ਹਦਾਇਤਾਂ ਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਨਾਲ ਦੀ ਨਾਲ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦਗਾਰੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਪਾਵਰ ਬੈਂਕ ਨਾਲ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਅਗਲੇ ਕੈਨਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲਣੀ । ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਬ੍ਰੇਕਫਾਸਟ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਆਦ ਪੈਕ ਲੰਚ ਦੇ ਕੇ ਬੱਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਚਨਸਾਰੀ ਨਾਮੀ ਪਿੰਡ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ । ਸਾਡੇ ਗਾਈਡਾਂ ਹਿੰਮਤ ਠਾਕੁਰ ਅਤੇ ਅਲੀ ਠਾਕੁਰ ਜੋ ਕਿ ਸਕੇ ਭਰਾ ਸਨ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕਠੇ ਚੱਲਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਮੱਦਦ ਕਰਨ ਸਬੰਧੀ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ । ਇਥੋਂ ਹੀ ਸਾਡੀ ਪੈਦਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦੀ ਸ਼ਰੂਆਤ ਹੋਣੀ ਸੀ । ਪਿੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਤਿੱਖੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਵਾਲਾ ਇਹ ਪੌੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਸੀ , ਪਰ ਗਰੁੱਪ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰ ਹੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ । ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਸਰੋਤ ਰਚਨਾ ਨਾਮੀਂ ਇੱਕ ਗੁਜਰਾਤੀ ਕੁੜੀ ਸੀ , ਜੋ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਭਾਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਯੂਦ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ । ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦਾ ਸਾਡਾ ਨਿਯਤ ਸਥਾਨ 8000 ਫੁੱਟ ਦੀ ਉਚਾਈ 'ਤੇ ਬਣਿਆਂ ਬਿਜਲੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਮੰਦਰ ਸੀ । ਪਰ ਮੌਸਮ ਅਚਾਨਕ ਵਿਗੜ ਗਿਆ । ਤੇਜ ਹਵਾ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਗੜ੍ਹੇਮਾਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ । ਬਹੁਤੇ ਗਰੁੱਪ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਮੰਦਰ ਨੇੜੇ ਬਣੀਆਂ ਆਰਜੀ ਦੁਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਨਾਹ ਲਈ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਜੋ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਸਨ , ਲਈ ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਇੱਕ ਕਮਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ । ਅਸੀਂ ਵਰ੍ਹਦੇ ਮੀਂਹ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਇਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣਾ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ । ਚਾਹ ਸਾਨੂੰ ਮੰਦਰ ਦੇ ਸੇਵਾਦਾਰਾਂ ਨੇ ਪਿਆ ਦਿੱਤੀ । ਬਿਜਲੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਮੰਦਰ ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਭਗਵਾਨ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਸਥਾਨ ਹੈ , ਵਿੱਚ ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਦੱਸਣ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸਮਾਨੀ ਬਿਜਲੀ ਕਾਰਨ ਟੁਕੜੇ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ , ਜੋ ਕਿ ਗਾਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ; ਅੱਜ ਵੀ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ । ਇਸ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਪਾਰਵਤੀ ਘਾਟੀ ਅਤੇ ਕੁੱਲੂ ਘਾਟੀ ਦਾ ਸੰਗਮ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਮੰਦਰ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰਬਤੀ ਅਤੇ ਬਿਆਸ ਦਰਿਆ ਦਾ ਸੰਗਮ ਵੀ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ । ਮੀਂਹ ਰੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ ' ਸੋਲਾਂ ਟੰਕੀ ' ( ਉਚਾਈ 8100 ਫੁੱਟ ) ਵੱਲ ਵਧ ਗਏ । ਇਸ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਟੰਕੀ ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਲਈ ਅੰਗਰੇਜਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਥੇ 16 ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਟੈਂਕੀਆਂ ਲਗਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ । ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੁਣ ਚੌਦਾਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ ਹਨ । ਕੈਂਪ ਲੀਡਰ ਨਿਪਿਨ ਜੋ ਕਿ ਕੇਰਲਾ ਤੋਂ ਸਨ ਨੇ ਇੱਥੇ ਸਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕੁਝ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕੈਂਪ ਦੇ ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਚੇਤ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ । ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਮਹਾਂਰਾਸ਼ਟਰ ਤੋਂ ਆਏ ਅਤੇ ਬੰਗਲੌਰ ਵਿੱਚ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਆਪਣੇ ਟੈਂਟ ਸਾਥੀ ਰਾਧੇ ਸ਼ਿਆਮ ਅਤੇ ਨਿਖਿਲ ਨੂੰ ਤਾਸ਼ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਵੀਂ ਖੇਡ ' ਸੀਪ ' ਸਿਖਾਈ । ਜੋ ਕਿ ਹਰੇਕ ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਟੈਂਟ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਹੋਣ ਤੇ ਟਾਰਚਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਰਹੀ । ਰਾਤ ਨੂੰ ਫੇਰ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਗੁਰੱਪ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਟੈਂਟ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ । ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਟੈਂਟ ਵਿਹਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ । ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪੋਹ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਰਗੀ ਧੁੰਦ ਸੀ ਅਤੇ ਠੰਢ ਨਾਲ ਦੰਦ ਕੜਿੱਕਾ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਗਰਮਾ ਗਰਮ ਚਾਹ ਨੇ ਕੁਝ ਰਾਹਤ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫੇਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਸਵੇਰ ਵੇਲਾ ਛਕ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਲੈ ਅਗਲੇ ਸਥਾਨ ਮੌਂਟੀ ਨਾਗ ਵੱਲ ਚਾਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ । ਬੀਤੀ ਰਾਤ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਹੋਈ ਬਰਫਬਾਰੀ ਨੇ ਨੇੜਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਧੀਆ ਬਰਫ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ । ਤਿੱਖੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ , ਤੰਗ ਰਸਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਕੁਦਰਤੀ ਸੁੰਦਰ ਦਾ ਰੰਗ ਮਾਣਦਿਆਂ ਇੱਕ ਦੋ ਟਿਕਾਣਿਆਂ  ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਉਪਰੰਤ ਚਾਹ ਪਾਣੀ ਪੀ , ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਅਸੀਂ ਤਕਰੀਬਨ ਚਾਰ ਕੁ ਵਜੇ ਮੌਂਟੀ ਨਾਗ (ਉਚਾਈ ਤਕਰੀਬਨ 9200 ਫੁੱਟ ) ਪਹੁੰਚ ਗਏ । ਸਾਡੇ ਕੈਂਪ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਮੌਂਟੀਨਾਗ ਦਾ ਮੰਦਰ ਸੀ , ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਮੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ , ਅਜਿਹਾ ਸਾਡੇ ਗਾਈਡਾਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ । ਇੱਥੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਣਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਟ੍ਰੈਕਿੰਗ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਕ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਆਰਜੀ ਦੁਕਾਨਾਂ ਲਗਾ ਕੇ ਚਾਹ , ਆਡੇ , ਮੈਗੀ ਆਦਿ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ । ਇੱਥੇ ਕੈਂਪ ਲੀਡਰ ਸ੍ਰੀ ਸ਼ਰਮਾਂ ਜੋ ਕਿ ਬੰਗਾਲ ਤੋਂ ਸਨ , ਨੇ ਸਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ । ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਰਲ ਕੇ ਕੈਂਪ ਫਾਇਰ ਵੀ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੂਬ ਰੋਣਕ ਲਾਈ । ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਤਿਆਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਉਬਲਾ ਥੱਚ (ਉਚਾਈ 9800 ਫੁੱਟ ਲੱਗਪਗ ) ਵੱਲ ਚਾਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ । ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡੇ ਕੈਂਪ ਲੀਡਰ ਸ਼ਰਮਾਂ ਜੀ ਨੇ ਬੰਗਾਲੀਨੁਮਾ ਹਿੰਦੀ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅੱਜ ਦਾ ਰਾਹ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ । ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੇ ਸਿਖਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਕੁਦਰਤੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਾਰ ਲੈਂਦਿਆਂ ਕੁਝ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਿਆਂ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਸੀਪ ਖੇਡਦਿਆਂ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਡੇ ਗਾਈਡ ਵੀ ਸਾਡੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਏ ਅਤੇ ਟ੍ਰੈਕਿੰਗ ਦੇ ਐਨ ਅੰਤ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ , ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਾਸ਼ ਦੀ ਬਾਜੀ ਲਗਾਉਣਾ ਨਾ ਖੁੰਝਾਇਆ । ਗਾਈਡ ਅਲੀ ਠਾਕੁਰ ਦੇ ਤੀਖਣ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਯਾਦ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਕਾਫੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ । ਅਸੀਂ ਕਾਫੀ ਦਿਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹੀ ਉਬਲਾ ਥੱਚ ਜਾ ਪੁੱਜੇ । ਇੱਥੇ ਕੈਂਪ ਲੀਡਰ ਮਿਸਟਰ ਆਲਮ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਸਨ । ਅਸੀਂ ਵਕਤ ਦਾ ਲਾਹਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਇਸ ਸਥਾਨ ਦੇ ਖੂਨਸੂਰਤ ਪਹਾੜੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੈਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕੀਤਾ । ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨ ਤੇ ਬਣੇ ਇਸ ਕੈਂਪ ਤੋਂ ਦੂਰ ਮਨਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਜਗਮਗਾਹਟ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ । ਸਵੇਰ ਹੁੰਦੀ ਸਾਰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਸਾਡੇ ਗਰੁੱਪ ਦੀਆਂ ਦੋ ਲੜਕੀਆਂ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ । ਸਾਡੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਲੀ ਸ਼ਾਮਲ ਦਿਲ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਡਾਕਟਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਲੱਖ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਯੂਦ ਉਹ ਰਾਜੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕੀਆਂ । ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਪਰਤਣਾ ਪੈਣਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਅਤੇ ਸਾਥ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਲੜਕੀ ਅਤੇ ਓਡੀਸ਼ਾ ਤੋਂ ਆਇਆ ਅਰੁਣ ਵੀ ਰੁਕ ਗਏ । ਸਾਡਾ ਅਗਲਾ ਪੜਾਅ ਚੰਦਰਖਾਨੀ ਪਾਸ ਤੋਂ ਐਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤਕਰੀਬਨ 11 ਹਜਾਰ ਫੁੱਟ ਦੀ ਉਚਾਈ ਉੱਤੇ ਦੋਹਰਾ ਨਾਲਾ ਵਿਖੇ ਸੀ । ਇਸ ਦਿਨ ਦਾ ਸਫਰ ਕਾਫੀ ਰੁਮਾਂਚਕ ਰਿਹਾ । ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਿੱਧੀ ਡੂੰਘੀ ਖਾਈ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸਿੱਧੇ ਖੜ੍ਹੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਤੁਰਨ ਲਈ ਦੋ ਕੁ ਫੁੱਟ ਦੇ ਕਰੀਬ ਰਸਤਾ । ਗਾਈਡਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਫਾਸਲਾ ਬਣਾ ਕੇ ਚੱਲਣ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਦਿੱਤੀ ਤਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਰਕਾਉਣ ਕਾਰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਕਿਸੇ ਦੁਰਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਜਾ ਸਕੇ । ਲਗਾਤਾਰ ਕਈ ਤਿੱਖੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਿੱਖੀ ਤਿਲਕਵੀਂ ਉਤਰਾਈਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਪਹਾੜੀ ਨਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਦੋਹਰਾ ਨਾਲਾ ਪਹੁੰਚੇ । ਇਸ ਸਥਾਨ ਦਾ ਇਹ ਨਾਮ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਦੋ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨਿਆਂ ਕਰਕੇ ਪਿਆ ਹੈ । ਕੈਂਪ ਲੀਡਰ ਅਰੁਣ ਨੇ ਸਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਕੈਂਪ ਲੀਡਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਸੌਣ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਕੀਤੀ ਕਿਉਂਕਿ ਸਵੇਰੇ ਚੰਦਰਖਾਨੀ ਲਈ ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਜਲਦੀ ਸਾਢੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਨਿਕਲਣਾ ਸੀ । ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਮੀਂ ਛੇ ਵਜੇ ਦੇ ਕਰੀਬ ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਅਸੀਂ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਸਲੀਪਿੰਗ ਬੈਗ ਜਾ ਮੱਲੇ । ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਚਾਰ ਵਜੇ ਚਾਹ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ । ਮਿੱਥੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅੱਧਾ ਕੁ ਘੰਟਾ ਪੱਛੜ ਕੇ ਅਸੀਂ ਚੱਲੇ ਇਸ ਦੇਰੀ ਲਈ ਕੁਝ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਗਾਈਡਾਂ ਦੀਆਂ ਝਿੜਕਾਂ ਵੀ ਖਾਣੀਆਂ ਪਈਆਂ । ਦੋਹਰੇ ਨਾਲੇ ਵਿੱਚ ਰਲਦੇ ਇੱਕ ਨਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਤਿੱਖੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਸਾਡਾ ਗਰੁੱਪ 12800 ਫੁੱਟ ਉੱਚੇ ਚੰਦਰਖਾਨੀ ਪਾਸ ਨੂੰ ਸਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲੱਗਾ ।  ਤਕਰੀਬਨ ਦੋ ਘੰਟੇ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਤਿੱਖੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਸਾਣਾ ਇੰਤਜਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ । ਨੇੜੇ ਮੰਜਿਲ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅੱਗੇ ਨੱਬੇ ਡਿਗਰੀ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਵੀ ਬੌਣੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ । ਚੰਦਰਖਾਨੀ ਪਾਸ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਗਾਈਡਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਲਾਈਨ ਤੋੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਦੇ ਦਿੱਤੀ । ਬੱਸ ਫਿਰ ਕੀ ਸੀ ਬਾਕੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ , ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹੀਰਾ , ਮੁੰਬਈ ਤੋਂ ਆਏ ਨੌਜਵਾਨ ਸਮੀਰ ਗੁਪਤਾ ਅਤੇ ਰਾਧੇ ਸ਼ਾਮ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਦਰਖਾਨੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ । ਸਿਖਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਸਿਖਰ ਤੇ ਯਾਦਗਾਰੀ ਤਸਵੀਰਾਂ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਗੀਤਾ 'ਤੇ ਭੰਗੜੇ ਪਾਏ । ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਾਰੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਟਰੈਕਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਂਝੇ ਜਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ । ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਲੱਗਪਗ ਦੋ ਘੰਦੇ ਬਿਤਾਏ । ਖਹਿ ਖਹਿ ਕੇ ਲੰਘਦੇ ਬੱਦਲ , ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਨਵਿਆਣ ਵੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੋਟੀਆਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬੇਹੱਦ ਖੁਬਸੂਰਤ ਸਨ । ਚੰਦਰਖਾਨੀ ਪਾਸ ਨੂੰ ਸਰ ਕਰਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਟਰੈਕਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਗੱਲ ਦੀ ਮਾਯੂਸੀ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਦੱਰੇ ਉੱਤੋਂ ਬਰਫ ਪੰਘਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਮਾੜੀ ਮੋਟੀ ਬਰਫ ਦੇ ਹੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ । ਸਭ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਧਦੇ ਤਾਪ ਦੇ ਪੈਣ ਵਾਲੇ ਮਾੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ।  ਗਾਈਡਾਂ ਵਿਸਲ ਨਾਲ ਸਭ ਨੇ ਫਿਰ ਸਿਖਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਮੌਸਮ ਪਲ ਪਲ ਬਦਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ । ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦਰਖਾਨੀ ਦੱਰੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਅਸੀਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਉਤਰਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ । ਅੱਜ ਤਿੱਖੀ ਉਤਰਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਡਾ ਅੰਤਿਮ ਪੜਾਅ ਨਯਾ ਟੱਪਰੂ ਸੀ । ਤਕਰੀਬਨ ਸੱਤ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਉਤਰਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਾਤਰੀ ਕੈਂਪ ਪੁੱਜ ਗਏ । ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਨਯਾ ਟਪਰੂ ਤੋਂ ਫੇਰ ਤਿੱਖੀ ਉਤਰਾਈ ਵਾਲਾ ਲੰਾ ਰਾਹ ਸੀ ਸਵੇਰੇ ਨੌ ਵਜੇ ਚੱਲ ਅਸੀਂ ਬਾਅਦ ਦੁਪਹਿਰ ਇੱਕ ਵਜੇ ਦੇ ਕਰੀਬ ਰਮਸੂ ਨਾਮੀਂ ਪਿੰਡ ਪਹੁੰਚ ਗਏ । ਇੱਥੋਂ ਸੜਕੀ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਟੈਕਸੀ ਲੈ ਵਾਇਆ ਨੱਗਰ ਤਿੰਨ ਕੁ ਵਜੇ ਅਸੀਂ ਬੇਸ ਕੈਂਪ ਪੰਦਰਾਂ ਮੀਲ ਆ ਪੁੱਜੇ । ਉਂਝ ਨੱਗਰ ਵਿਖੇ ਲੱਕੜ ਦਾ ਕਿਲਾ ਅਤੇ ਰਿਉਰਿਚ ਆਰਟ ਗੈਲਰੀ ਵੀ ਹੈ , ਪਰ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਰੁਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾ ਸਮਝੀ । ਬੇਸ ਕੈਂਪ ਆ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਤਬਦੀਲ ਕੀਤੇ । ਆਪਣਾ ਜਾਰੀ ਕਰਵਾਇਆ ਬੈਗ ਆਦਿ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਆਦਿ ਹਾਸਲ ਕਰ ਮਨਾਲੀ ਨੂੰ ਚਾਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ । ਉੱਥੋਂ ਸ਼ਾਮੀਂ ਸੱਤ ਵਜੇ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਨੂੰ ਬੱਸ ਬੁੱਕ ਸੀ । ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਟਰੈਕਿੰਗ ਦੀ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਕਰ ਲਈ ।